Zija Dizdarević

(18. februar 1916. – proljeće 1942.)

Bosanskohercegovački i jugoslovenski književnik. Rođen je u Vitini kod Ljubuškog, a stradao je kao žrtva ustaškog terora početkom 1942. godine. Završio je Mješovitu osnovnu školu u Fojnici, potom završava Nižu šerijatsku gimnaziju u Sarajevu i Učiteljsku školu. Tada objavljuje i svoje prve radove: Halucinacija i Zapisi bolesnog čovjeka. Bio je jedan od najaktivnijih članova i ideoloških usmjerivača naprednog srednjškolskog pokreta u Sarajevu. Zbog antirežimske političke aktivnosti ne uspijeva pronaći posao učitelja, te 1937. godine se upisuje na studij pedagogije i psihologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Tokom studentskog perioda izdržava se od pisanja i davanja privatnih časova. U tom periodu objavljuje mnoge pripovjetke i radove u“ “Putokazu”, ”Pregledu” i “Politici” a učestvuje i u političkom djelovanju bosanskih studenata u Beogradu i Zagrebu. Iz studentskih dana ga vezalo čvrsto prijateljstvo sa, također bosanskohercegovačkim književnikom, Brankom Ćopićem, koji je jedno od svojih najboljih djela Bašta šljezove boje posvetio upravo Ziji. U prvoj godini drugog svjetskog rata djelovao je kao ilegalac u Fojnici i Sarajevu. U proljeće 1942. uhapšen je u Sarajevu, dan prije odlaska u partizane, odveden u zloglasni ustaški logor Jasenovac i odmah ubijen. Posthumano su objavljena njegova djela: Pripovijetke (Svjetlost, Sarajevo, 1948), Prosanjane jeseni (Džepna knjiga, Sarajevo, 1959), Sabrana djela (Svjetlost, Sarajevo, 1968), Blago u duvaru (Zadrugar, Sarajevo, 1983